Ik, Tiberius Claudius Drusus...
Nero Germanicus...
enzovoort en zo verder...
die door zijn vrienden en familie eens betiteld werd als...
Claudius de Idioot, Dwaze Claudius...
of Claudius de Stotteraar...
zet nu mijn eigenaardige levensgeschiedenis op papier.
Bent u daar?
Ja, u bent er, ik voel het.
Ik voel dat u er bent.
Ik wist dat u zou komen, meteen toen ik ging schrijven.
Het was onvermijdelijk.
Het was voorspeld door de Sibylle.
Spionnen, overal word ik bespied.
In mijn bed, bij het bidden, op straat.
Zelfs op de latrine zijn er spionnen.
Ik zal ze te slim af zijn, stuk voor stuk.
Het was voorspeld door de Sibylle.
Vele jaren geleden ging ik naar Cumae om haar te raadplegen.
Ze was zeer beroemd.
Haar voorspellingen waren befaamd en ze ontving niet zomaar iedereen.
Onverwacht wilde ze mij ontvangen.
Ik was vreselijk bang.
O, Sibylle, zei ik.
Ik wil u vragen naar het lot van Rome en van mijzelf.
Luister, CIau-CIau-Claudius, zei ze, de spot drijvend met mijn gestotter.
Apollo spreekt tot jou via mij.
Luister goed.
Wat kreunt onder de Punische Vloek
gevangen is door zucht naar geld
moet eer 't heelt, eerst erger worden
na tien jaar en 53 dagen
zal CIau-CIau-Claudius ontvangen
een benijd geschenk dat hij niet wiI
maar als hij zwijgt en niet meer hier is
negentienhonderd jaar na deze
zal CIau-CIau-Claudius' stem weerklinken
Ja, dat is de betekenis.
Negentienhonderd jaren na nu zullen ze me horen.
Niet eerder.
Een kistje, ik moet een kistje hebben.
Daar doe ik 't in, mijn verhaal, mijn familiegeschiedenis.
En het einde van de Republiek.
En dan begraaf ik 't ergens waar niemand 't kan vinden.
Niemand.
De komende negentienhonderd jaar niet.
Dan duikt het ineens op.
Dan zal men de waarheid kennen.
Mijn stem, zoals de Sibylle voorzegd heeft.
Voor hen, niet voor deze dwazen in Rome.
Maar voor hen in de toekomst, vele generaties later.
Voor jullie, jullie kunnen 't hier allemaal vinden, verzegeld.
Jullie zullen het vinden, dat beloof ik jullie.
Ik, Claudius...
begin nu met deze vreemde geschiedenis van mijn leven.
Van mijn familie, van Livia, mijn grootmoeder, van Augustus Caesar.
Van Marcus Agrippa en zijn haat jegens Marcellus.
Heel goed gedaan.
ThaHus.
Zorg dat 't hen aan niets ontbreekt.
En geef ze goed te eten, geen kliekjes.
Ze krijgen het nog beter dan het keukenpersoneel, Caesar.
Niet overdrijven: beter dan wij is meer dan genoeg.
Weet je, Marcus, ik eet graag sober.
We eten te veel, vooral op feestdagen.
Maar dit is een bijzondere dag.
Daarom wil ik graag een uitzondering maken.
Ik heb een verrassing voor je, twee zelfs.
Breng de taart.
Nee, ik wil dat iedereen 't ziet.
En dan heb ik nog iets: Aristarchus uit Athene is in Rome.
Kom, Marcus.
Hij is 'n groot redenaar.
Hij houdt een herdenkingsrede over de slag bij Actium.
Vind je dat saai? - Dat hadden we vorig jaar al.
Die spreker was heel saai, maar deze is fantastisch.
'Zeven jaar geleden ging Antonius in de haven van Actium ten onder.'
Zie je wel hoe de jeugd spot met onze oorlogswonden?
Er zijn toen veel doden en gewonden gevallen.
Daar spot je niet mee. - Hij plaagt ons maar.
Zo belangrijk is die slag niet. - Kom, Marcellus, geen geredetwist...
Laat deze briljante jongeling zijn verhaal doen.
Kijk, hier is de taart.
Krijgen we er allemaal een? - Julia, hou je in.
Zo, Marcus, zie je wat 't is? - Mijn schip.
Het schip met jouw hoofdkwartier. - Een prima schip.
Dat ben jij, Marcus: die gekonfijte kers op de voorsteven.
Marcellus, toe, dit is belangrijk voor ons.
We nemen onszelf te serieus. - Niet serieus genoeg.
Livia, is 't geen prachtige taart? - Prachtig.
Vind je 'm dan niet mooi?
Laat die Griek maar komen. Anders krijgt hij nog 'n baard.
Hij heeft al een baard. Thallus, laat de Griek komen.
Laat de taart maar staan. - Weg met die taart.
Weetje, Marcus, hij schrijft prozahymnen.
Wat is dat? Ik heb er nog nooit van gehoord.
Weer zo'n Griekse vinding. Wat zijn die lui toch slim.
Als ze zo slim zijn, waarom zijn ze dan een provincie van ons?
Aristarchus, welkom. - Heil, Caesar.
Onze excuses voor 't wachten.
Kom, we zijn zover.
Begin gerust met uw rede.
Als u zorgt voor rust, dan krijgt u mijn rede.
Ach, natuurlijk. Thallus...
Caesar vraagt om stilte.
Wat een stem.
Zullen we ruilen?
Een ceremoniemeester met zo'n geoefende stem.
Ik ben acteur geweest. - Dat verklaart veel.
Bent u gestopt? - Ik heb 't opgegeven.
Iedereen hier is acteur. Er is te weinig werk.
En 't werk gaat naar vrienden en familie? Zo gaat 't overal.
Het vak is niet meer wat 't geweest is. - Nee, en nog iets.
Het is nooit geweest wat 't geweest is.
Thallus, bespreek je privé-problemen in je eigen tijd.
Vandaag is een dag om te drinken en te dansen.
Laat ons als de priesters van Mars de goden loven met overwinningen.
Zeven zomers geleden...
droomde de wilde Cleopatra van de ondergang van uw prachtige wereldrijk.
Vol hoop voer zij naar de haven van Actium.
Daar vervloekte ze met Antonius de schepen van Caesar en riep ze:
'Neer met Rome en al zijn vazallen.
Egypte laat zich niet veroveren.'
Maar woorden deren niet en brengen geen schepen tot zinken.
Voor zij haar geparfumeerde adem kon inhouden, kwam Agrippa...
Marcus Vipsania Agrippa.
Oude vriend en opperbevelhebber van Augustus, keizer van Rome.
Een opmerkelijk man, maar zijn tweede vrouw Livia was nog opmerkelijker.
Augustus heerste over de wereld, en Livia over Augustus.
Octavia, zus van Augustus en moeder van Marcellus.
En naast hem Julia, zijn vrouw, de enige dochter van Augustus.
Augustus gaf nu duidelijk de voorkeur aan Marcellus en niet aan Agrippa.
En Agrippa wist dat.
En Antonius, de eens zo trotse Antonius...
was bang achter te blijven en volgde haar tot aan de hemelpoort.
Romeinen, vergeet hen niet.
Door hun noodlottige dood bent u vandaag levende legendes.
Uw namen en die van hen...
zullen in de geschiedenis onlosmakelijk aan elkaar verbonden blijven.
Prachtig.
Wat zijn jullie Grieken toch getalenteerd.
De slag verliep overigens helemaal niet zo.
Nee, helemaal niet.
Maar ik begrijp die dichterlijke vrijheid wel, ik ben dat gewend.
Ik schrijf zelf ook wel 's wat poëzie. Mag ik u die eens laten zien?
Ik ben een amateur, hoor. Maar het is niet slecht, al zeg ik het zelf.
Zo, Thallus heeft een plekje voor u. We spreken elkaar nog.
Was dat niet prachtig?
Van zeeslagen heeft ie geen verstand. - Ach, het was een zeeslag van niks.
Wat zeg Je?
Een beschonken minnaar en z'n Egyptische hoertje.
Ik had het beter gedaan, al was ik nog maar 'n kind.
We moeten onszelf niet voor de gek houden.
Wat weet jij ervan? - Ik heb die slag bestudeerd.
Die beroemde overwinning stond bij voorbaat al vast.
Kijk, de acrobaten... - Nee, wacht.
Ik laat me niet door zo'n snotneus de les lezen.
Als jij zelf iets gepresteerd hebt, jongen, mag je nog 's komen praten.
Excuseert u mij. - Marcus, nu al?
Ik vind 'tal laat. Maar misschien is dat omdat ik al zo'n oude man ben.
Stuur ze weg.
Mijn grootmoeder Livia, altijd bezig met het smeden van haar plannen.
En waar ben ik, Claudius, zullen jullie je afvragen?
Ik ben nog niet geboren, maar dat zal niet lang meer duren.
Maar eerst vertel ik over de strijd tussen Marcellus en Agrippa.
Caesar vraagt naar u. - Ik kom zo.
Of u direct wilt komen: Marcus Vipsanius Agrippa is bij hem.
Ga maar mee.
En wacht buiten op me.
Ik begrijp je niet. Je wilt weg uit Rome, maar zegt niet waarom.
Je hebt me hier niet meer nodig. - Dat maak ik wel uit.
Maak me gouverneur van Syrië. Ik zal die Parthische koning mores Ieren.
Hij wil weg uit Rome.
Waarom, Marcus? - Hij heeft me in Rome niet meer nodig.
Dat is 't niet, wees eerlijk tegen me.
Ik niet eerlijk tegen je? Nee, dat mag je niet zeggen.
Als iemand eerlijk tegen je geweest is, is dat Marcus Vipsanius Agrippa.
Is 't om Marcellus? - Wat heeft die ermee te maken?
Misschien zint 't je niet dat hij magistraat is geworden.
Marcellus staat hier buiten.
Met zo'n kundige knaap heb je mij niet meer nodig.
Kom, we zijn vrienden, we zijn samen op veldtocht geweest. Als Marcellus...
Ik ben gesteld op Marcellus. - Wij allemaal.
Hij heeft bazige vriendjes, maar ik had vroeger ook vrienden.
De beste vriend die men zich kan wensen.
Ik kom daar rond voor uit. - Ik voel dat net zo.
Anders was ik allang weg geweest.
En dus verzeker ik je: ik heb niets tegen Marcellus.
Helemaal niets.
Hij is een zeer begaafde knaap.
Hij heeft snel promotie gemaakt, maar dat is normaal.
Gelukkig maar. Er zijn spanningen geweest.
Niet tussen jullie, maar tussen jullie aanhangers.
Wie heeft er aanhangers?
Hij misschien, dat zou ik niet weten. Maar ik? Heb ik aanhangers?
Wijs ze me aan, waar zijn die aanhangers? Ziet u ze, mevrouw?
Nee, geen aanhangers, maar met facties krijg je al snel wrijvingen.
Er zijn geen wrijvingen. - Daar ben ik blij om.
Als jij vindt dat je weg moet...
Ach, moeten, moeten... In 't Oosten kan ik nuttiger dingen doen, vind ik.
Maar als jij me hier nodig hebt...
Nee, je zult wel gelijk hebben.
Jouw intuïtie klopt meestal wel.
Wanneer vertrek je?
Over een paar dagen.
Dan zal heel Rome je in Ostia uitzwaaien.
Voor de senaat en 't volk van Rome.
Vaarwel, oude vriend.
Vaarwel.
Verdomme, wat verbeeldt hij zich wel? - Hij ziet zich als jouw opvolger.
Daar is hij te oud voor.
Dat moet 'n jongere zijn.
We kunnen Marcus Agrippa niet missen.
Roep hem na 'n paar maanden terug.
Je kunt 'm beter terughalen als je 'm niet nodig hebt en niet hoeft te smeken.
Ik weet wat ik doe.
Mijn zoon wil afscheid van je nemen. Wil je hem ontvangen?
Natuurlijk.
Tiberius, je reist af naar onze troepen in Germanië?
Je zult 't daar goed doen en bedenk dat Rome goede generaals nodig heeft.
Schrijf me over alles.
Ik wil graag uiteenlopende visies horen voor mijn eigen besluitvorming.
Goed, ik moet aan 't werk. Ik heb een hoop te doen.
Zo, dat het geluk en de Muzen met je mogen zijn.
Dat was verspilde moeite. - Jij wilt je altijd moeite besparen.
Was 't zo moeilijk, even gedag zeggen? - Hij mag me niet.
Niet iedereen is geliefd, maar iedereen kan z'n best doen.
Zo ben ik nu eenmaal.
En jij vindt 't best. Je bent erg ingenomen met jezelf, hè?
Zet uw kaarten maar op m'n broer. - Dat had ik allang kunnen doen.
Maar net als je vader hoopte ik op 't herstel van de republiek.
En trouwens, de voortekenen bij je geboorte waren heel gunstig.
Niet dat kippengeleuter weer. - Spot er maar mee.
Ik tekende 'n dierenriem in het kippenhok.
Op jouw geboorteteken ging een kip zitten.
Ik verwarmde 't ei in mijn handen en 't kwam uit: een jonge haan.
Hij had al 'n mooie kam op z'n kop.
Je hebt geen geduld, hè?
Je wilt alles meteen hebben.
Twintig jaar geleden heerste Augustus met Marcus Antonius.
Maar ik zag toen al dat één van hen koning zou worden.
Dus scheidde ik van je vader, trouwde met Augustus en wachtte af.
Wat was er van me geworden als ik alles ineens had gewild?
En wat zou er van jou geworden zijn?
Wat heb ik gehad aan uw geduld en profetische kuikens?
Je bent mijn zoon en ik de vrouw van Augustus.
Op termijn is dat 'n betere positie dan van Marcellus of Marcus Agrippa.
Je kunt me nu ten afscheid kussen.
Denk aan mijn profetische kuikens en heb geduld.
Maak er iets van aan de Rijn, je broer oogst in Illiricum alle roem.
Heb ik 't ooit laten afweten?
In 't fantasieloze werk ben je heel betrouwbaar.
En nu broedde mijn grootmoeder op de uitschakeling van Marcellus.
Voor wie maak je dat? - Voor oom.
Die heeft al kleren in overvloed.
Hij houdt van mijn werk, ik heb 'n goede hand van weven, vindt hij.
Weef dan wat voor ons, wij dragen ook kleren.
Antonia, kom 's hier. - Ik kom eraan.
Moet je dit 's zien. Vertel me 's wat dit is.
Wat 'n knappe meid.
Ze lijkt op haar vader. Die was heel knap.
Te knap. - Ach, aantrekkelijk zou ik zeggen.
Zo aantrekkelijk was 't niet om Marcus Antonius' vrouw te zijn.
U lijkt wat geïrriteerd, voelt u zich wel lekker?
Ik heb slecht geslapen.
Is er niet wat te doen aan dat straatlawaai 's nachts?
Het verkeer moet rijden, overdag zouden ze alle straten verstoppen.
Er wonen te veel mensen in Rome. Ze komen overal vandaan.
Syrië, Gallië, Germanië... - Maar door hen is Rome wat 't is.
Lawaaiig, opzichtig, onbewoonbaar. Met de spelen wordt 't nog erger.
Kijk eens. Is 't geen schoonheid?
Is die van uw boom? - Natuurlijk.
Peren zijn goed voor je huid, Livia.
Maar jij plukt ze allemaal. - Ik laat ze wel van buiten aanvoeren.
Marcellus, we moeten over die spelen van jou praten.
Ik wou iets nieuws doen. - Dat klinkt bekend.
Het feest van mijn benoeming moet onvergetelijk zijn.
Welke nieuwigheden had je gedacht?
Giraffen op olifanten? - Ik wil alle theaters in tenten hullen.
Het hele marktplein moet één grote, veelkleurige tent worden.
Ik wil 'n veldslag tussen 50 Germanen en 50 zwarten uit Marokko.
En wie moet dat betalen? - Ik, voor een deel.
En u betaalt ook mee. - Daar was ik al bang voor.
Kom, wat zeg je van 20 Germanen tegen 20 zwarte Marokkanen?
Hij verwent 'm.
Natuurlijk, niemand kan nee tegen hem zeggen.
Zeg dat wel, iedereen staat altijd voor hem klaar.
Ik ga naar binnen, het is te warm.
Kom, Antonia, je moet even liggen. - Goed, moeder.
Ik hoor dat de senaat niet blij was met Marcellus als magistraat.
Dat viel mee, de vriendjes van Agrippa lagen dwars.
Ze willen niet dat je vader zich als koning gedraagt.
Hij moet de senaat aan z'n laars lappen.
Je vader hecht aan goede omgangsvormen.
Romeinen geloven in Zelfbestuur.
De ouderen misschien, maar ons laat 't onverschillig.
Als je Marcellus' vrienden hoort... - Hij is erg geliefd, hè?
Ook bij jou? - Waarom vraagt u dat?
Jullie hebben nog geen kinderen.
U en vader ook niet, en jullie zijn al twintig jaar getrouwd.
Dat is waar.
Maar ik ben gelukkig met je vader. - En ik met Marcellus.
Daar ben ik blij om. Er gaat niets boven een gelukkig huwelijk.
Maar een gelukkig huwelijk is tegenwoordig 'n zeldzaamheid.
Ik heb altijd gedacht dat Tiberius blij mocht zijn met zijn Vipsania.
Ja, ze houden erg van elkaar.
Toen ik met je vader trouwde, waren jij en Tiberius nog heel klein.
Jullie speelden vaak samen, weet je nog?
In jullie jeugd leken jullie zo gehecht aan elkaar.
Ik hoopte toen wel 's...
Ja, ik aanbad hem in die tijd.
Als je jong bent, doe je soms zo dom.
Ik wil wachten tot Marcellus er is.
Ga je nu brieven en petities lezen?
Ik wil wat doen terwijl we wachten.
Het staat zo raar. - Het is dringend.
Julius deed het ook en het publiek stoorde zich eraan.
Marcellus heeft er wat van gemaakt. Hij heeft 'n neushoorn.
Een vreemd beest met een hoorn op z'n neus.
Dan had hij ook de vrouw van Scipio kunnen gebruiken.
Marcellus, daar ben je eindelijk.
Zie je wel hoe geliefd hij is?
Laat de spelen beginnen.
Voel je je niet lekker?
Ik heb hoofdpijn. - Wat jammer.
De spelen zijn prachtig. Kom je niet kijken?
Marcellus is een enorm succes.
Dat was me wel duidelijk.
Goed, dan ga ik maar weer terug.
Je vindt 't toch niet erg dat ik wegga?
Marcellus kan m'n werk overnemen.
Hoe lang blijf je weg?
Vier of vijf maanden. Ik ben jaren niet in de oostelijke provincies geweest.
Zoek je Agrippa nog op? - Nee, waarom zou ik?
Hij zit op Lesbos en z'n adjunct bestuurt Lesbos. De brutaliteit...
Ik heb hem niet meer nodig, dat weet hij.
Laat hem maar in z'n sop gaarkoken. Ik heb hem niet nodig.
Is er echt niets?
Dan ga ik maar weer naar de spelen kijken.
Zijn er nog brieven van de keizer? - Nee, er is wel een voor Marcellus.
Breng 'm die dan en zeg 'm dat ik hem over deze kandidaten wil spreken.
Hij heeft de brief al. Hij schijnt ziek te bed te liggen.
Wat heeft hij? - Een lichte kou, niks ernstigs.
Jammer dat zijn vrouw en zijn moeder er niet zijn.
Vrouwe Livia is hier.
Laat haar binnenkomen.
Ik sta op, ik heb 't druk.
Als u nu opstaat, krijgt u morgen spijt.
Heel verstandig van je, Musa.
Het is een lichte kou.
Zo erg is 't niet. - Heb je gegeten?
Hij houdt niets binnen, dat is gewoon. - Als hij verkeerd eten krijgt.
Toen Augustus ziek was, at hij alles wat ik voor hem klaarmaakte.
Morgen is 't over.
Zo'n zomerkwaal is gevaarlijk. Het werd Augustus bijna fataal.
Ik bezwijk niet zo snel.
Ik vergeef 't me nooit als jou iets overkomt.
Zoals wat? Ik zou 't niet weten.
Mijn moeder en Julia... - Precies.
Hoe kan ik hen onder ogen komen als jou iets overkomt?
Ik betrek de kamer hiernaast en maak zelf al 't eten voor je klaar.
Er zijn genoeg lekkernijen om je eetlust op te wekken.
Volgens Musa is het een lichte kou.
Musa denkt dat Augustus door zijn drankjes genezen is.
Maar 't kwam door mijn verpleging. En ik verpleeg jou ook.
Geen gesputter.
Ik sta erop.
Het is heel lief van u. - Nee, schat.
Liefde staat hier helemaal buiten.
Ik ben 't, Musa.
Hij gaat hard achteruit.
Ik kom zo.
We moeten zijn vrouw en zijn moeder waarschuwen.
Je overdrijft.
Zijn achteruitgang is maar tijdelijk.
Maar hij kan niets binnenhouden.
Dat is wel verontrustend, ja.
Hij spuugt groen slijm uit.
Zoiets heb ik nog nooit gezien.
Groen, zeg je?
Hebt u dat wel 's gezien?
Nee, groen heb ik nog nooit gezien.
Zou 'teen goed teken kunnen zijn?
Vergeeft u mij.
Je bent magerder.
Prima, 't soldatenleven ligt je wel. - Mij hoort u niet klagen.
Ik zit liever in 'n kampement aan de Rijn dan hier.
Ik moest je terughalen. Augustus zit in Griekenland en Marcellus...
Hoe gaat 't met hem? - Ik denk dat hij zal sterven.
Is Augustus geïnformeerd? - Natuurlijk, toen 't ernstig werd.
Sinds wanneer is hij ziek? - Sinds 'n maand.
Musa dacht een kou op de maag, maar ik wist beter en heb 'm zelf verpleegd.
Zijn vrouw en moeder waren er niet. Ik ben dag en nacht bij 'm geweest.
Ik maak al z'n eten klaar en zorg dat hij het opeet.
Wat kan u het schelen of hij doodgaat of niet?
Dat kan me heel veel schelen.
Weten Julia en zijn moeder ervan? - Zeker, ze zijn nu bij hem.
Julia is een en al hysterie en zijn moeder bidt aan één stuk.
Laten we hopen dat haar gebeden verhoord worden.
En mijn gebeden ook.
Vertel eens.
Wat vind je van Julia? - Niets, hoezo?
Wat ben je toch direct. Ze heeft 'n hoge dunk van je.
Wat bedoelt u daarmee? - Niets, ze mag je gewoon graag.
Moeder, ik heb 'n gelukkig huwelijk.
Julia interesseert me niet, al hing u haar naakt boven m'n bed.
Misschien is ze daartoe wel bereid.
U vergeet iets: ze is getrouwd met Marcellus en die is nog niet dood.
Als ik vergeetachtig word mag je me op de brandstapel leggen, dood of levend.
Ik laat me niet van Vipsania scheiden.
Wat een toegewijde minnaar. Heb je nog gedichten meegenomen?
Spot maar, zij is de enige van wie ik houd.
En van je moeder niet?
Natuurlijk wel, maar ook van haar. Dus vraag me niet haar op te geven.
Misschien ga ik je nog veel meer vragen.
Wat heeft 't voor zin? Behalve Marcellus is Agrippa er nog.
Augustus heeft een voorkeur voor een van hen.
Goede goden.
Wat is dat?
Zo te horen hebben we alleen Agrippa nog.
Hij is dood.
Hou jezelf in.
Zo gedraagt 'n Romeinse zich niet. - Maar hij is dood.
Hij gaf een gil en viel toen van z'n bed af.
Hij is dood.
Wacht hier.
Zorg voor Julia.
Dit is heel ernstig. Augustus moet direct gewaarschuwd worden.
Ontferm je over Julia, zei ik.
Ik heb alles gedaan wat ik kon.
Alles.
Ik heb alles gedaan, alles wat ik ook voor Augustus heb gedaan.
Is hij dood? Weet je dat zeker?
Mijn zoon is dood.
Daar kun je zeker van zijn.
Arme Augustus, dit zal zijn hart breken.
Het moet voedselvergiftiging zijn. - Hoezo, voedselvergiftiging?
Het is zo'n warme zomer geweest. Die dingen gebeuren.
Ja, het komt vaak voor.
Ik dacht dat het een kou op de maag was, maar ik had ongelijk.
Hij moet iets verkeerds gegeten hebben.
Er zal wel 'n onderzoek komen.
Nee, dat hoeft niet. We weten wat de oorzaak is.
O, ja? - Voedselvergiftiging.
Dat zei je zelf.
Maar ik kan er geen eed op doen.
Maar ik wel.
Tiberius, breng Julia naar haar kamer en troost haar.
Blijf 'n tijdje bij haar.
Ik laat je vrouw wel waarschuwen.
Lieve Augustus.
Er is iets vervelends...
en tragisch gebeurd.
Je adoptiefzoon Marcellus is na een korte ziekte gestorven.
De oorzaak is onduidelijk, maar men denkt aan voedselvergiftiging.
Mij lijkt dat ook de meest waarschijnlijke verklaring.
De Romeinen waren woedend.
Men eiste 't herstel van de republiek, 't laatste wat mijn grootmoeder wilde.
Ze trekken plunderend door de straten. Alle stadswachten zijn in touw.
Nee, stuur de Garde erop af.
Ik sta niet in voor de gevolgen. - Slappeling, wil je ons dood hebben?
Praat dan met ze. - Bent u gek geworden?
Maar ik ben ook niet bang voor dat gepeupel.
Opzij-
Wat willen jullie? - Wij willen de republiek terug.
De republiek was alleen maar mooipraterij.
Willen jullie weer 'n burgeroorlog en honger lijden?
Willen jullie de Galliërs en de Hunnen terug?
Jullie willen het onmogelijke.
Ga naar huis en...
Gespuis, noemen jullie jezelf Romeinen?
Wacht maar tot mijn man er weer is.
Gedraagt u zich toch 's als een normale vrouw.
Daarvoor moet je normale mannen om je heen hebben.
We moeten Agrippa terughalen naar Rome. Hij spreekt hun taal.
Augustus moet zijn ruzie bijleggen en Agrippa terughalen.
Ik ga hem direct schrijven.
En jij stuurt de Garde de straat op.
Ik heb je te lang niet meer gezien. - Niet door mijn schuld, Caesar.
Wat is er van onze vriendschap geworden?
Was eerder gekomen... - Dat kon ik niet.
Dan was ik gekomen: één woord was genoeg geweest.
Maar ik voelde me niet welkom.
Trots is het, stomme trots.
Hoe was je reis? - Een ruwe zee, maar dat deerde me niet.
Ik dacht alleen aan jou en aan vroeger.
Laten we het niet over onze jeugd hebben.
We hebben veel meegemaakt. - Niet altijd samen.
Ik dacht altijd aan je. - Dat bleek niet altijd.
Laat me uitpraten.
Ik weet nog goed hoe die jongeman, wiens dood ik betreur...
dat die knaap me steeds beledigde, zonder dat jij er ook maar iets van zei.
Hij was als 'n zoon voor me.
Je weet hoe 't is met kinderen.
Misschien had ik strenger moeten zijn.
Maar 't leek niet meer dan plagerij. Dat kennen we toch allemaal?
Misschien wel.
Ik betreur zijn dood, al was hij geen vriend van me.
Ik heb mijn oude vriend weer nodig.
Nu Marcellus dood is, heb je me weer nodig.
Nee, geloof me. Ik was al van plan je op te zoeken.
Zou ik langs Lesbos zijn gevaren zonder jou te bezoeken? ondenkbaar.
Nee, Marcus, ik heb je nodig in Rome.
Ik weet het niet.
Ik weet niet of ik het nog aankan.
De situatie is ernstig, hoor ik. - Ach, dat valt mee.
Maar daar gaat 't mij niet om. Jij hoort in Rome thuis.
Ik wil mijn oude vriend in Rome bij me hebben, als mijn sterke rechterhand.
Hoe lijkt je dat?
Je kunt op me rekenen.
Maar...
Maar wat?
Laten we onze band nog strakker aanhalen.
Door een familieband.
Door 'n huwelijk laten we zien wat we voor elkaar betekenen.
Je bedoelt je kinderen. - Nee, ik heb 't over mezelf.
Het botert niet tussen mij en m'n vrouw. - Dat wist ik niet.
We delen al jaren het bed niet meer.
Ik loop wat op de dingen vooruit, dat weet ik.
Maar Julia is nog jong en zal hertrouwen.
Waarom niet met mij?
Met jou.
Waarom niet?
Zeg niet dat ik niet goed genoeg ben voor jouw familie.
Waarom ook niet?
Akkoord. Dan ben je mijn schoonzoon, realiseer je je dat?
Sinds jouw brief heb ik aan niets anders gedacht.
Waarom ging je akkoord? - Dat was de prijs die hij vroeg.
Wat moest ik anders? - Nee zeggen.
Ik had geen reden om nee te zeggen.
Ik begreep waarom hij 't wilde. - Wie niet?
Wat had jij gedaan? - Ik had 't hem uit z'n hoofd gepraat.
Ik had hem gewezen op zijn schamele afkomst.
En dat zijn wens geen pas geeft. - Dan was je 'm kwijt geweest.
Nee, ik kan 'm aan. - Hij was je als 'n asperge ontglipt.
Dat is een stomme uitdrukking. - Ik druk me uit zoals ik wil.
En waarom ben jij zo tegen dat huwelijk? Dat snap ik niet.
Hij heeft er geen recht op.
Nee, wat is de echte reden? - Er is geen andere reden.
Behalve...
Je had 't Julia eerst moeten vragen.
Moeten we onze eigen kinderen verkopen als slaven op de markt?
Heb jij dan geen gevoel?
Maar uiteindelijk kreeg ze haar zin.
Ze wachtte negen jaar, maar ze kreeg haar zin.
Verdorven vrouw.
Wat was dat? Wind?
Ik vraag 't me af. Ik weet dat ze me kwijt willen. Ze willen me vergiftigen.
Ik moet 't allemaal opschrijven, voor ze me uit de weg ruimen.
De tijd dringt.